یكی از مدیران شركت در گفتگو با نشریه‌ی یهودی جروزالم‌پست، توقف فعالیت تجاری شركت در سرزمین‌های اشغالی از 1365 تا 1373 را تنها یك تظاهر به پیروی از تحریم اقتصادی اسراییل از سوی اتحادیه‌ی عرب خواند. گفتنی است كه حتی این ظاهرسازی هم، با اعلام رسمی بازگشایی شعب شركت در شهر تل‌آویو و دیگر شهرهای اسراییل به پایان رسید.

تقریباً نیمی از مدیران شركت یهودی‌اند و جانشین مدیرعامل آن خود را عاشق اسراییل می‌داند. او هدف از ارایه‌ی سالانه‌ی بورسیه‌ی ده‌میلیون تومانی از سوی شركت را تلاش برای اقدامی به‌یادماندنی در پنجاهمین سالگرد تاسیس اسراییل دانست.

این شركت به پاس پشتیبانی چشمگیرش از اسراییل، جایزه‌ی جوبیلی را از بنیامین نتانیاهو (نخست‌وزیر پیشین اسراییل) دریافت کرده است.

انتفاضه

این واژه از سال 1366 و در پی خیزش توده های مسلمان فلسطین، وارد فرهنگ سیاسی شده است. انتفاضه یعنی جنبش و لرزش و حرکتی که همراه با نیرو و سرعت باشد. هم‌چنین عبارت است از رفتار و عملکرد معترضانه و شجاعانه مستمر مردم فلسطین در برابر اسراییل. نخستین انتفاضه که از آن به عنوان انتفاضه‌ی بزرگ یاد می‌شود، در سال 1366 و پس از یک حادثه‌ی رانندگی در جنوب اسراییل آغاز شد. در آن ماجرا، چند تن از کارگران فلسطینی کشته شدند که این امر به آغاز شورش‌هایی در اردوگاه‌های آوارگان در نوار غزه انجامید و به کرانه‌ی باختری سرایت کرد. کمی بعد، سازمان آزادیبخش فلسطین هدایت جنبش را به دست گرفت و این مبارزات که با پرتاب سنگ همراه بود، تبدیل به یک مبارزه‌ی ملی شد. پس از کنفرانس صلح مادرید در سال 1369، فروکش کرد و سازش سازمان آزادیبخش فلسطین با اسراییل در سال 1372، به استقرار دولت خودگردان فلسطین و عقب‌نشینی اسراییل از شهرهای مهم نوار غزه و کرانه‌ی باختری انجامید.

دومین انتفاضه‌ی فلسطینیان که به انتفاضه‌ی الاقصی و انقلاب سنگ مشهور است و هم اکنون نیز جریان دارد، پس از ورود آریل شارون ـ نخست‌وزیر پیشین اسراییل و جنایتکار معروف اردوگاه‌های فلسطینی صبرا و شتیلا ـ به محوطه‌ی مسجد الاقصی در روز پنجشنبه 7 مهر1379 و سخنرانی او در جمع اطرافیانش مبنی بر مشروعیت حق اسراییل بر این مسجد آغاز شد.

[با استفاده از وبلاگ بچه‌های قلم]

بنیامین نتانیاهو

متولد 29 مهر 1328. او تنها نخست‌وزیری است که پس از تشکیل دولت اسراییل به دنیا آمده است. خانواده‌ی از مهاجران لیتوانی‌اند و نام خانوادگی‌شان میلکوفسکی است. او به همراه خانواده‌اش در چهارده‌سالگی به آمریکا مهاجرت کرد و تحصیلات دبیرستان را در این کشور ادامه داد. به مدت پنج سال نیز عضو یک گروه تکاور اسراییلی بود.

نتانیاهو مهندسی معماری و کارشناسی ارشد مدیریت را در سال‌های 1354 و 1355 از MIT گرفت و در رشته‌ی علوم سیاسی نیز تحصیل کرد. زندگی سیاسی‌اش از سال 1361 با ورود به هیات نماینگی سیاسی اسراییل در آمریکا آغاز شد و چهار سال نماینده‌ی این رژیم در سازمان ملل متحد بود. سال 1367 به عضویت مجلس نمایندگان اسراییل (کنست) پذیرفته شد و تا سال 1371 در دولت اسحاق شامیر حضور داشت.

در سال 1372، در نخستین انتخابات رهبری حزب لیکود، برنده شد و سه سال بعد، با استفاده از مشاوران تبلیغاتی آمریکایی، پیروز انتخابات نخست‌وزیری اسراییل بود. البته در سال 1378، این جایگاه را به نخست‌وزیر بعدی، ایهود باراک تحویل داد.

مذاکرات صلح با سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در دوران او به امضای قرارداد وای‌ریور منتهی شد، اما هیچ نتیجه‌ی عملی در پی نداشت. انتشار گزارشات رسوایی اخلاقی و مالی نتانتیاهو ـ هرچند بعدها تکذیب شد ـ، سبب کاهش شدید محبوبیت او شد و برای مدتی از سیاست کناره گرفت.

در دولت ائتلافی آریل شارون وزیر امور خارجه و پس از آن وزیر دارایی شد و بازسازی اقتصادی اسراییل که پس از انتفاضه دچار رکود شده بود را راهبرد خود اعلام کرد ولی موفق نبود. کارشناسان افول حزب لیکود در چند سال گذشته را نتیجه‌ی این سیاست‌ها می‌دانند. نتانیاهو در اعتراض به عقب‌نشینی اسراییل از نوار غزه در مردادماه 1384، از دولت شارون خارج شد.

با کناره‌گیری تدریجی شارون از رهبری حزب لیکود، بنیامین نتانیاهو یکی از نامزدهای این جایگاه شد تا این‌که در 29 آذر 1384 به این جایگاه رسید.

وی برنامه‌ی صلح‌آمیز هسته‌ای ایران را همان برنامه‌ی تسلیحاتی هیتلر در سال‌های جنگ دوم جهانی می‌داند. وی در گفتگو با شبکه‌ی CNN اظهار کرد: «تنها تفاوت جمهوری اسلامی ایران و دولت نازی آلمان این است که دومی پس از این‌که وارد جنگ شد، برنامه‌هایش را شروع کرد، در حالی که اولی می‌خواهد سلاح بسازد، بعد وارد جنگ شود.»

جایزه جوبیلی

بنیامین نتانیاهو ـ نخست‌وزیر پیشین اسراییل ـ، در پنجاهمین سالگرد اعلام تشکیل دولت اسراییل، از شخصیت‌های حقیقی و حقوقی‌ای که در این سال‌ها برای‌ رشد و تثبیت این رژیم تلاش کرده بودند، با اهدای جایزه‌ی جوبیلی تقدیر کرد. این جایزه مهم‌ترین نشان سپاسگذاری دولت اشغالگر قدس از پشتیبانان مالی‌اش محسوب می‌شود.